Timmers Daniel
Verloren Eindstraat 34
3940 Hechtel  

 
banners van sponsoren
 
portaal
webmaste

 

 

 

 
 
 
 
 
 
 
 

Timmers Daniel.
1ste provinciaal Chateauroux oude.

1ste seminationaal Chateauroux oude. 


Hechtel in de Verloren Eind zijn er dit jaar twee provinciale overwinningen genoteerd. Inderdaad buurman Freddy Verheyden wist bij de jonge duiven uit Bourges zijn naam bovenaan op het provinciale resultaat te plaatsen.
Hier bevindt zich een trekpleister voor goede duiven, een verzameling goede duiven heeft ervoor gezorgd dat deze straat twee palmen behaalde in Limburg.

Hoe het begon.
Ook hier weer geen nieuw verhaal. Als kind mocht Daniel duiven houden van zijn ouders. Het werden sierduiven die rond het huis fladderden. Later werden het reisduiven of moeten we postduiven zeggen want we bevinden ons op enkele km van de Nederlandse grens.
Ondertussen werd de jonge Daniel opgeleid tot schrijnwerker en werd hij een kwart eeuw in een keukenfirma tewerkgesteld.
De jonge Timmers is een man die van aanpakken weet, die vooruit wil en alles onder controle kan houden. Zo bouwde hij een eigen vrijstaande woning met een ruime zolder om duiven te huisvesten.
Het jaar van huwelijk zou ook de woning klaar zijn. De nodige vertragingen die dit meestal met zich meebrengt, zorgde ervoor dat de benedenverdieping nog niet bewoonbaar was terwijl er op zolder al duiven koerden.

Beelen Irene.
47 eerste prijzen
1ste provinciaal Vierzon 2008.

Roger en Irene laten de vroegere buren uit Vlaams Brabant regelmatig verwonderd opkijken naar de prestaties die hun duiven neerzetten in Mehaigne.
Het gezin Beelen laat met de regelmaat van een klok provinciale en nationale toppen op het resultaat neerschrijven. Ze zijn niet de bureaucraten die papieren belangrijker achten als de duiven en hun prestaties.
Geregeld komen Roger en Irene naar Limburg of Vlaams Brabant en over de duivensport in Vlaanderen blijft Roger op de hoogte via deze krant.

Iets meer dan zes decennia geleden verhuisde het gezin Beelen naar de Walen. De toen zestienjarige Roger en de rest van de familie vonden hun onderkomen in één van de grote vierkantsboerderijen die de streek rijk was. Later werd de nu 78-jarige karige man, op een andere boerderij tewerk gesteld om nadien te kiezen voor een job als vrachtwagenchauffeur. De baan had voordelen en nadelen. Een voordeel was dat hij op die manier wel eens kon stoppen bij betere duivenmelkers uit de rest van het land. De onregelmatige uren waren het nadeel maar vanaf dat er met duiven werd gespeeld heeft Irene veel van de karwijen op zich genomen.

Hoe het begon.
Bij hun huidige woning werden de eerste duiven gehouden in ’70. De duiven mochten vrij uitvliegen en regelmatig werd er eentje naar de keuken verwezen.
Een oudere Waalse vriend, uit de buurt, overhaalde Roger en Irene om met duiven te spelen. In ’76 werden de eerste duiven ingekorfd. De man kwam regelmatig over de vloer en legde stap voor stap uit wat er op het duivenhok moest gebeuren. Hij vormde het eerste kweekkoppel. Een slachtduiver en een vale duivin die bij Roger uitvloog vormden het eerste koppel, een succeskoppel.
De eerste vlucht voor jonge duiven kwam er aan en de spanning steeg. Met een eerste prijs op de eerste vlucht werd de toon gezet, een toon die door de jaren heen steeds maar werd bevestigd.